Vierde rijk: Een levensgevaarlijk plan van de family Schwab


Is de echte Klaus Schwab een vriendelijke, oude oomfiguur die goed wil doen voor de mensheid, of is hij echt de zoon van een nazi-collaborateur die slavenarbeid gebruikte en de nazi-inspanningen hielp om de eerste atoombom te bemachtigen? Johnny Vedmore gaat op onderzoek uit.

Op de ochtend van 11 september 2001 zat Klaus Schwab te ontbijten in de Park East Synagogue in New York City met rabbijn Arthur Schneier, voormalig vice-president van het World Jewish Congress en naaste medewerker van de families Bronfman en Lauder . Samen keken de twee mannen naar een van de meest impactvolle gebeurtenissen van de komende twintig jaar toen vliegtuigen de gebouwen van het World Trade Center insloegen. Nu, twee decennia later, zit Klaus Schwab opnieuw op de eerste rij van een generatiebepalend moment in de moderne menselijke geschiedenis.

Het lijkt altijd alsof hij op de eerste rij zit wanneer een tragedie nadert, maar Schwabs nabijheid van wereldveranderende gebeurtenissen is waarschijnlijk te danken aan het feit dat hij een van de best verbonden mannen op aarde is. Als de drijvende kracht achter het World Economic Forum, “de internationale organisatie voor publiek-private samenwerking”, heeft Schwab al meer dan 50 jaar staatshoofden, leidinggevende zakenmensen en de elite van academische en wetenschappelijke kringen het hof gemaakt. Meer recentelijk heeft hij ook de woede van velen gestimuleerd vanwege zijn recentere rol als frontman van de Great Reset, een ingrijpende poging om de beschaving wereldwijd opnieuw op te bouwen ten voordele van de elite van het World Economic Forum en hun bondgenoten.

Schwab benadrukte tijdens de jaarvergadering van het Forum in januari 2021 dat het opbouwen van vertrouwen een integraal onderdeel zou zijn van het succes van de Grote Reset, wat een volgende uitbreiding zou betekenen van de toch al omvangrijke PR-campagne van het initiatief. Hoewel Schwab opriep tot het opbouwen van vertrouwen door middel van niet-gespecificeerde “vooruitgang”, wordt vertrouwen normaal gesproken bevorderd door transparantie. Misschien is dat de reden waarom zo velen de heer Schwab en zijn motieven hebben geweigerd, aangezien er zo weinig bekend is over de geschiedenis en achtergrond van de man vóór zijn oprichting van het World Economic Forum in het begin van de jaren zeventig.

Zoals veel prominente frontmannen voor door de elite gesponsorde agenda’s, is het online record van Schwab goed opgeschoond, waardoor het moeilijk is om informatie over zijn vroege geschiedenis en informatie over zijn familie tegen te komen. Toch hebben velen, die in 1938 in Ravensburg, Duitsland zijn geboren, in de afgelopen maanden gespeculeerd dat Schwabs familie mogelijk een band heeft gehad met de oorlogsinspanningen van de Axis, banden die, indien aan het licht gebracht, de reputatie van het World Economic Forum zouden kunnen bedreigen en ongewenste kritiek zouden kunnen veroorzaken aan zijn beleden missies en motieven.

In deze onbeperkte hangoutonderzoek, wordt het verleden dat Klaus Schwab heeft verborgen gehouden in detail onderzocht, waarbij de betrokkenheid van de familie Schwab wordt onthuld, niet alleen bij de nazi-zoektocht naar een atoombom, maar ook bij het illegale nucleaire programma van apartheid in Zuid-Afrika. Bijzonder onthullend is de geschiedenis van Klaus ‘vader, Eugen Schwab, die de door de nazi’s gesteunde Duitse tak van een Zwitsers ingenieursbureau de oorlog in leidde als een prominente militaire aannemer. Dat bedrijf, Escher-Wyss, zou slavenarbeid gebruiken om machines te produceren die cruciaal zijn voor de nazi-oorlogsinspanningen, evenals de inspanningen van de nazi’s om zwaar water te produceren voor zijn nucleaire programma. Jaren later, bij hetzelfde bedrijf, diende een jonge Klaus Schwab in de raad van bestuur toen de beslissing werd genomen om het racistische apartheidsregime van Zuid-Afrika te voorzien van de nodige uitrusting om zijn zoektocht om een ​​kernenergie te worden, voort te zetten.

Nu het World Economic Forum een ​​prominente pleitbezorger is voor nucleaire non-proliferatie en ‘schone’ kernenergie , maakt het verleden van Klaus Schwab hem tot een slechte woordvoerder van zijn beleden agenda voor het heden en de toekomst. Maar als we nog dieper in zijn activiteiten graven, wordt het duidelijk dat Schwab’s echte rol lange tijd is geweest om ‘mondiale, regionale en industriële agenda’s’ van het heden vorm te geven om de continuïteit te verzekeren van grotere, veel oudere agenda’s die na Wereldwijd in diskrediet kwamen. Oorlog II, niet alleen nucleaire technologie, maar ook door eugenetica beïnvloed bevolkingscontrolebeleid.

Een Zwabisch verhaal

Op 10 juli 1870 werd Klaus Schwabs grootvader Jakob Wilhelm Gottfried Schwab, later gewoon Gottfried genoemd, geboren in een Duitsland in oorlog met zijn Franse buren. Karlsruhe, de stad waar Gottfried Schwab werd geboren, lag in het Groothertogdom Baden, geregeerd in 1870 door de 43-jarige groothertog van Baden, Frederik I. Het jaar daarop zou de bovengenoemde hertog aanwezig zijn bij de afkondiging van de Duitse Rijk dat plaatsvond in de Spiegelzaal in het Paleis van Versailles. Hij was de enige schoonzoon van de zittende keizer Wilhelm I en, net als Frederik I, een van de regerende vorsten van Duitsland. Tegen de tijd dat Gottfried Schwab 18 jaar oud werd, zou Duitsland Wilhelm II op de troon zien komen na de dood van zijn vader, Frederick III.

In 1893 zou een 23-jarige Gottfried Schwab officieel vertrekken uit Duitsland en zijn Duitse staatsburgerschap opgeven en Karlsruhe verlaten om naar Zwitserland te emigreren. Destijds stond zijn beroep bekend als dat van een eenvoudige bakker . Hier zou Gottfried Marie Lappert ontmoeten die uit Kirchberg bij Bern, Zwitserland kwam en vijf jaar jonger was dan hij. Ze zouden op 27 mei 1898 in Roggwil, Bern, trouwen en het jaar daarop, op 27 april 1899, werd hun kind Eugen Schwab geboren. Bij zijn geboorte was Gottfried Schwab de wereld ingeslagen en was hij Machine Engineer geworden. Toen Eugen ongeveer een jaar oud was, besloten Gottfried en Marie Schwab terug te keren naar Karlsruhe en vroeg Gottfried opnieuw het Duitse staatsburgerschap aan.

Eugen Schwab zou in de voetsporen treden van zijn vader en ook Machine Engineer worden en in de komende jaren zou hij zijn kinderen adviseren hetzelfde te doen. Eugen Schwab zou uiteindelijk gaan werken in een fabriek in een stad in Oberschwaben in Zuid-Duitsland, de hoofdstad van het district Ravensburg, Baden-Württemberg.

De fabriek waar hij zijn carrière zou smeden, was de Duitse tak van een Zwitsers bedrijf genaamd Escher Wyss. Zwitserland had vele al lang bestaande economische banden aan de Ravensburg gebied, met de Zwitserse handelaren in het begin van de 19 e eeuw het binnenhalen van garen en weven producten. In dezelfde periode leverde Ravensburg tot 1870 graan aan Rorschach, naast fokdieren en verschillende kazen, diep in de Zwitserse Alpen. Tussen 1809 en 1837 woonden er 375 Zwitsers in Ravensburg, hoewel de Zwitserse bevolking in 1910 was gedaald tot 133.

In de jaren 1830 richtten bekwame Zwitserse arbeiders een katoenfabriek op met een ingebouwde bleek- en afwerkingsfabriek die eigendom was van en werd onderhouden door de gebroeders Erpf. De paardenmarkt van Ravensburg, opgericht rond 1840, trok ook veel mensen uit Zwitserland, vooral na de opening in 1847 van de spoorlijn van Ravensburg naar Friedrichshafen, een stad gelegen aan het nabijgelegen Bodenmeer op het grensgebied van Zwitserland en Duitsland.

Rorsach-graanhandelaren brachten regelmatig bezoeken aan het Ravensburger Kornhaus en uiteindelijk leidde deze grensoverschrijdende samenwerking en handel ook tot de opening van een filiaal van de machinefabriek in Zürich, Escher-Wyss & Cie, in de stad. Deze prestatie werd aannemelijk gemaakt toen tussen 1850 en 1853 een spoorlijn die de Zwitsers met het Duitse routenetwerk verbond, was voltooid. De fabriek werd tussen 1856 en 1859 opgericht door Walter Zuppinger en zou in 1860 met de productie beginnen. In 1861zien we het eerste officiële patent van de fabrikant Escher-Wyss in Ravensburg van “eigenaardige faciliteiten op mechanische weefgetouwen voor lintweven”. Op dat moment zou de Ravensburgse tak van Escher Wyss worden geleid door Walter Zuppinger, en zou hij de plek zijn waar hij zijn tangentiële turbine ontwikkelde en waar hij een aantal aanvullende patenten verwierf. In 1870 zou Zuppinger samen met anderen ook een papierfabriek oprichten in Baienfurt, dicht bij Ravensburg. Hij ging met pensioen in 1875 en wijdde al zijn energie aan de verdere opmars van turbines.

 

ravens
Oprichtingsdocument van de Escher-Wyss Ravensburg-fabriek, gedateerd 1860.

Aan het begin van de nieuwe eeuw had Escher-Wyss het lintweven terzijde geschoven en begon hij zich te concentreren op veel grotere projecten zoals de productie van grote industriële turbines, en in 1907 zochten ze een ‘goedkeurings- en concessieprocedure’ voor de bouw van een waterkrachtcentrale in de buurt van Dogern am Rhein, waarover werd gerapporteerd in een brochure van Basel uit 1925.

Tegen 1920 bevond Escher-Wyss zich in ernstige financiële moeilijkheden . Het verdrag van Versailles had de militaire en economische groei van Duitsland na de Grote Oorlog beperkt, en de Zwitserse compagnie vond de neergang in de naburige nationale civieltechnische projecten te zwaar om te dragen. De moedertak van Escher-Wyss was gevestigd in Zürich en dateerde uit 1805 en het bedrijf, dat nog steeds profiteerde van een goede reputatie en een geschiedenis van meer dan een eeuw, werd te belangrijk geacht om te verliezen. In december 1920 werd een reorganisatie doorgevoerd door het aandelenkapitaal af te schrijven van 11,5 naar 4,015 miljoen Franse frank en dat later weer werd verhoogd tot 5,515 miljoen Zwitserse frank. Tegen het einde van het boekjaar 1931 verloor Escher-Wyss nog steeds geld.

Toch bleef het dappere bedrijf in de jaren twintig grootschalige civieltechnische contracten afleveren, zoals vermeld in de officiële correspondentie geschreven in 1924 van Wilhelm III Prins van Urach aan het bedrijf Escher-Wyss en aan de vermogensbeheerder van het Huis van Urach, accountant Julius Heller. Dit document bespreekt de “Algemene voorwaarden van de Vereniging van Duitse waterturbinefabrikanten voor de levering van machines en andere uitrusting voor waterkrachtcentrales”. Dit wordt ook bevestigd in een brochure over de “Voorwaarden van de vereniging van Duitse waterturbinefabrikanten voor de installatie van turbines en machineonderdelen binnen het Duitse Rijk”, gedrukt op 20 maart 1923 in een reclamefolder van Escher-Wyss voor een universele oliedrukregelaar.

Nadat de Grote Depressie in het begin van de jaren dertig de wereldeconomie had verwoest, kondigde Escher-Wyss aan, “als de catastrofale ontwikkeling van de economische situatie in verband met de afname van de munt; Het bedrijf [Escher-Wyss] is tijdelijk niet in staat om haar huidige verplichtingen in verschillende afnemerslanden voort te zetten. ” Het bedrijf bleek ook dat zij zouden gelden voor een rechtbank uitstel aan de Zwitserse krant Neue Zürcher Nachrichten , die r apport ed op 1 december 1931dat, “het bedrijf Escher-Wyss uitstel van betaling is verleend tot eind maart 1932 en, handelend als curator in Zwitserland, een trustmaatschappij is aangesteld.” Het artikel stelde optimistisch dat “er uitzicht moet zijn op voortgezette activiteiten”. In 1931 had Escher-Wyss ongeveer 1.300 niet-gecontracteerde arbeiders en 550 loontrekkenden in dienst.

Halverwege de jaren dertig bevond Escher-Wyss zich opnieuw in financiële problemen. Om het bedrijf dit keer te redden werd een consortium aan boord gehaald om het noodlijdende ingenieursbureau te redden. Het consortium werd gedeeltelijk gevormd door de Federal Bank of Switzerland (die toevallig werd geleid door een Max Schwab, die geen relatie heeft met Klaus Schwab) en er vond verdere herstructurering plaats. In 1938 werd aangekondigd dat kolonel Jacob Schmidheiny, een ingenieur bij de firma, de nieuwe voorzitter van de raad van bestuur van Escher-Wyss zou worden. Kort na het uitbreken van de oorlog in 1939, Schmidheiny werd geciteerddoor te zeggen: “Het uitbreken van de oorlog betekent niet noodzakelijk werkloosheid voor de machine-industrie in een neutraal land, integendeel.” Escher-Wyss en het nieuwe management keken er blijkbaar naar uit om van de oorlog te profiteren en de weg vrij te maken voor hun transformatie tot een belangrijke militaire aannemer van de nazi’s.

Een korte geschiedenis van Joodse vervolging in Ravensburg

Toen Adolf Hitler aan de macht kwam, veranderde er veel in Duitsland, en het verhaal van de Joodse bevolking van Ravensburg in die tijd is treurig om te vertellen. Toch was het niet de eerste keer dat antisemitisme voor het eerst werd geregistreerd als een lelijke kop in de regio.

In de middeleeuwen bevond zich in het centrum van Ravensburg een synagoge , die al in 1345 werd vermeld, en diende een kleine joodse gemeenschap die kan worden getraceerd van 1330 tot 1429. Eind 1429 en tot 1430 waren de joden van Ravensburg gericht en een gruwelijk bloedbad volgde. In de nabijgelegen nederzettingen Lindau, Überlingen, Buchhorn (later omgedoopt tot Friedrichshafen), Meersburg en Konstanz vonden massa-arrestaties plaats van Joodse inwoners. De Joden van Lindau werden levend verbrand tijdens de 1429/1430 Ravensburg bloedlaster, waarin leden van de Joodse gemeenschap werden beschuldigd van het ritueel offeren van baby’s. In augustus 1430 werd de Joodse gemeenschap in Überlingen gedwongen zich te bekeren, 11 van hen deden dat en de 12 die weigerden werden vermoord. De bloedbaden die plaatsvonden in Lindau, Überlingen en Ravensburg gebeurden met de directe goedkeuring van de regerende koning Sigmund en alle overgebleven Joden werden al snel uit de regio verdreven.

Ravensburg liet dit verbod in 1559 bevestigen door keizer Ferdinand I en het werd bijvoorbeeld gehandhaafd in een instructie uit 1804 die werd uitgevaardigd voor de stadswacht, die luidde: ‘Aangezien de joden hier geen handel of zaken mogen uitoefenen, anders is het toegestaan ​​om de stad per post of per koets binnen te komen. De rest moet echter, als ze geen vergunning voor een langer of korter verblijf van het politiebureau hebben gekregen, door het politiebureau uit de stad worden verwijderd. ”

Pas in de 19e eeuw konden Joden zich weer legaal in Ravensburg vestigen en zelfs tegen die tijd bleef hun aantal zo klein dat er geen synagoge werd herbouwd. In 1858 waren er slechts 3 Joden geregistreerd in Ravensburg en in 1895 piekte dit aantal op 57. Vanaf de eeuwwisseling tot 1933 was het aantal Joden dat in Ravensburg woonde gestaag afgenomen totdat de gemeenschap slechts uit 23 bestond. mensen.

Aan het begin van de jaren dertig woonden er zeven grote joodse families in Ravensburg, waaronder de families Adler, Erlanger, Harburger, Herrmann, Landauer, Rose en Sondermann. Nadat de nationaal-socialisten de macht hadden gegrepen, werden sommige van de Ravensburgse joden aanvankelijk gedwongen te emigreren, terwijl anderen later zouden worden vermoord in nazi-concentratiekampen. In de aanloop naar de Tweede Wereldoorlog waren er veel publieke uitingen van haat jegens de kleine gemeenschap van joden in en rond Ravensburg.

Reeds op 13 maart 1933, ongeveer drie weken voor de landelijke nazi-boycot van alle joodse winkels in Duitsland, plaatsten SA-bewakers zich voor twee van de vijf joodse winkels in Ravensburg en probeerden ze te voorkomen dat potentiële kopers binnen zouden komen door borden op te hangen. op een winkel met vermelding“Wohlwert gesloten tot arisering”. Wohlwert’s zou spoedig “geariseerd” worden en de enige winkel in Joodse handen zijn die de nazi-pogrom overleefde. De andere eigenaren van de vier grote joodse warenhuizen in Ravensburg; Knopf; Merkur; Landauer en Wallersteiner werden tussen 1935 en 1938 allemaal gedwongen hun eigendommen te verkopen aan niet-joodse kooplieden. Gedurende deze periode konden veel van de Ravensburgse joden naar het buitenland vluchten voordat de ergste nationaalsocialistische vervolging begon. Hoewel minstens acht gewelddadig zijn omgekomen, werd gemeld dat drie joodse burgers die in Ravensburg woonden het overleefden dankzij hun “Arische” echtgenoten.

In Ravensburg vonden gruwelijke nazi-misdaden tegen de menselijkheid plaats. Op 1 januari 1934 werd in nazi-Duitsland de ” Wet ter voorkoming van erfelijke ziekten ” van kracht, wat betekende dat mensen met gediagnosticeerde ziekten zoals dementie, schizofrenie, epilepsie, erfelijke doofheid en diverse andere psychische stoornissen wettelijk gedwongen konden worden gesteriliseerd . In het Stadsziekenhuis Ravensburg, tegenwoordig Heilig-Geist Ziekenhuis geheten, werden vanaf april 1934 gedwongen sterilisaties uitgevoerd. In 1936 was sterilisatie de meest uitgevoerde medische ingreep in het gemeentelijk ziekenhuis.

In de vooroorlogse jaren van de jaren dertig die leidden tot de Duitse annexatie van Polen, bleef de Escher-Wyss-fabriek in Ravensburg, die nu rechtstreeks wordt beheerd door de vader van Klaus Schwab, Eugen Schwab , de grootste werkgever in Ravensburg. Niet alleen was de fabriek een belangrijke werkgever in de stad, maar Hitlers eigen nazi-partij kende de Escher-Wyss Ravensburg-tak de titel van ” National Socialist Model Company ” toe terwijl Schwab aan het roer stond. De nazi’s smeekten het Zwitserse bedrijf mogelijk om samenwerking in de komende oorlog, en hun vorderingen werden uiteindelijk beantwoord.

Escher-Wyss Ravensburg en de oorlog

Ravensburg was een anomalie in Duitsland in oorlogstijd, omdat het nooit het doelwit was van geallieerde luchtaanvallen. De aanwezigheid van het Rode Kruis en een geruchtmakende overeenkomst met verschillende bedrijven, waaronder Escher-Wyss, zorgden ervoor dat de geallieerden publiekelijk overeenkwamen om de Zuid-Duitse stad niet als doelwit te kiezen. Het was tijdens de oorlog niet geclassificeerd als een belangrijk militair doelwit en om die reden heeft de stad nog steeds veel van zijn originele kenmerken behouden. Er waren echter veel donkerdere dingen gaande in Ravensburg toen de oorlog begon.

Eugen Schwab ging door met het leiden van de “National Socialist Model Company” voor Escher-Wyss, en het Zwitserse bedrijf zou de nazi-Wermacht helpen bij het produceren van belangrijke oorlogswapens en meer elementaire bewapening. Het bedrijf Escher-Wyss was een leider in grote turbinetechnologie voor waterkrachtcentrales en krachtcentrales, maar ze vervaardigden ook onderdelen voor Duitse gevechtsvliegtuigen. Ze waren ook nauw betrokken bij veel sinistere projecten die achter de schermen plaatsvonden en die, indien voltooid, de uitkomst van de Tweede Wereldoorlog hadden kunnen veranderen.

nazi
Nazi-functionarissen voor het stadhuis van Ravensburg in 1938, Bron: Haus der Stadtgeschichte Ravensburg

De westerse militaire inlichtingendienst was zich al bewust van de medeplichtigheid en samenwerking van Escher-Wyss met de nazi’s. Er zijn destijds gegevens beschikbaar van de westerse militaire inlichtingendienst, met name Record Group 226 (RG 226) uit de gegevens die zijn verzameld door het Office of Strategic Services (OSS), waaruit blijkt dat de geallieerde troepen op de hoogte waren van een deel van de zaken van Escher-Wyss omgang met de nazi’s.

Binnen RG 226 zijn er drie specifieke vermeldingen van Escher-Wyss, waaronder:

  • Dossiernummer 47178 dat luidt: Escher-Wyss uit Zwitserland werkt aan een grote order voor Duitsland. Vlammenwerpers worden vanuit Zwitserland verzonden onder de naam Brennstoffbehaelter. Gedateerd sept. 1944.
  • Dossiernummer 41589 toonde aan dat de Zwitsers toestonden dat Duitse export werd opgeslagen in hun land, een zogenaamd neutraal land tijdens de Tweede Wereldoorlog. De inzending luidt: Zakelijke relaties tussen Empresa Nacional Calvo Sotelo (ENCASO), Escher Wyss en Mineral Celbau Gesellschaft. 1 p. Juli 1944; zie ook L 42627 Rapport over de samenwerking tussen de Spaanse Empresa Nacional Calvo Sotelo en het Duitse Rheinmetall Borsig, over Duitse export opgeslagen in Zwitserland. 1 p. Augustus 1944.
  • Dossiernummer 72654 beweerde dat: het Hongaarse bauxiet vroeger voor raffinage naar Duitsland en Zwitserland werd gestuurd. Toen bouwde een overheidssyndicaat een aluminiumfabriek in Dunaalmas aan de grens met Hongarije. Er werd elektrische stroom geleverd; Hongarije droeg steenkoolmijnen bij en apparatuur werd besteld bij de Zwitserse firma Escher-Wyss. De productie begon in 1941. 2 blz. Mei 1944.

Toch waren Escher-Wyss leiders in met name één bloeiend veld, de creatie van nieuwe turbinetechnologie. Het bedrijf had een turbine van 14.500 pk gebouwd voor de strategisch belangrijke waterkrachtcentrale van de industriële faciliteit Norsk Hydro in Vemork, nabij Rjukan in Noorwegen. De Norsk Hydro-fabriek, deels aangedreven door Escher Wyss , was de enige industriële fabriek onder nazi-controle die zwaar water kon produceren, een ingrediënt dat essentieel is voor het maken van plutonium voor het nazi-atoombomprogramma. De Duitsers hadden alle mogelijke middelen ingezet voor de productie van zwaar water, maar de geallieerde troepen waren zich bewust van de mogelijk baanbrekende technologische vooruitgang van de steeds wanhopiger nazi’s.

In 1942 en 1943 was de waterkrachtcentrale het doelwit van gedeeltelijk succesvolle invallen van het Britse Commando en het Noorse verzet, hoewel de productie van zwaar water doorging. De geallieerde troepen zouden meer dan 400 bommen op de fabriek laten vallen, wat de operaties in de uitgestrekte faciliteit nauwelijks beïnvloedde. In 1944 probeerden Duitse schepen zwaar water terug naar Duitsland te transporteren, maar het Noorse verzet slaagde erin het schip met de lading tot zinken te brengen. Met de hulp van Escher-Wyss waren de nazi’s bijna in staat om het tij van de oorlog te keren en een overwinning van de As te bewerkstelligen.

Terug in de Escher-Wyss-fabriek in Ravensburg was Eugen Schwab druk bezig met het inzetten van dwangarbeiders bij zijn model nazi-bedrijf. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werkten bijna 3.600 dwangarbeiders in Ravensburg, waaronder bij Escher Wyss. Volgens de stadsarchivaris in Ravensburg , Andrea Schmuder, had de machinefabriek van Escher-Wyss in Ravensburg tijdens de oorlog tussen 198 en 203 burgerarbeiders en krijgsgevangenen in dienst. Karl Schweizer, een plaatselijke historicus uit Lindau, stelt dat Escher-Wyss een klein speciaal kamp voor dwangarbeiders op het fabrieksterrein had.

Het gebruik van massa’s dwangarbeiders in Ravensburg maakte het noodzakelijk om een ​​van de grootste geregistreerde nazi-dwangarbeiderskampen op te zetten in de werkplaats van een voormalige timmerman aan de Ziegelstrasse 16 . Ooit huisvestte het kamp in kwestie 125 Franse krijgsgevangenen die later in 1942 werden herverdeeld naar andere kampen. De Franse arbeiders werden vervangen door 150 Russische krijgsgevangenen die, naar verluidt, de slechtste van alle krijgsgevangenen werden behandeld. . Een van die gevangenen was Zina Jakuschewa , wiens werkkaart en werkboek in het bezit zijn van het United States Holocaust Memorial Museum. Die documenten identificeren haar als een niet-joodse dwangarbeider die in 1943 en 1944 was toegewezen aan Ravensburg, Duitsland.

Eugen Schwab zou tijdens de oorlogsjaren plichtsgetrouw de status quo handhaven. Immers, met de jonge Klaus Martin Schwab die in 1938 werd geboren en zijn broer Urs Reiner Schwab een paar jaar later werd geboren, zou Eugen zijn kinderen uit de buurt hebben willen houden.

Klaus Martin Schwab – International Man of Mystery

Klaus Schwab, geboren op 30 maart 1938 in Ravensburg, Duitsland, was het oudste kind in een normaal kerngezin. Tussen 1945 en 1947 bezocht Klaus de lagere school in Au, Duitsland. Klaus Schwab herinnert zich in een interview in 2006 met de Irish Times dat: ”Na de oorlog was ik voorzitter van de Frans-Duitse regionale jongerenvereniging. Mijn helden waren Adenauer, De Gasperi en De Gaulle. ”

Klaus Schwab en zijn jongere broer, Urs Reiner Schwab, zouden beiden in de voetsporen treden van hun grootvader, Gottfried, en hun vader, Eugen, en zouden beiden aanvankelijk een opleiding tot machine-ingenieur volgen. Klaus ‘vader had de jonge Schwab verteld dat als hij een impact op de wereld wilde hebben, hij zou moeten worden opgeleid tot Machine Engineer. Dit zou slechts het begin zijn van de referenties van de universiteit van Schwab.

Klaus zou tussen 1949 en 1957 zijn overvloed aan graden gaan studeren aan het Spohn-Gymnasium Ravensburg en uiteindelijk afstuderen aan het Humanistisches Gymnasium in Ravensburg. Tussen 1958 en 1962 begon Klaus bij verschillende technische bedrijven te werken en in 1962 voltooide Klaus zijn studie werktuigbouwkunde aan het Zwitserse Federale Instituut voor Technologie (ETH) in Zürich met een ingenieursdiploma. Het jaar daarop voltooide hij ook een economieopleiding aan de Universiteit van Fribourg, Zwitserland. Van 1963 tot 1966 werkte Klaus als assistent van de directeur-generaal van de Duitse Vereniging voor Machinebouw (VDMA), Frankfurt.

In 1965 werkte Klaus ook aan zijn doctoraat aan de ETH Zürich, waar hij zijn proefschrift schreef over: “Het exportkrediet op langere termijn als een zakelijk probleem in de machinebouw”. Vervolgens behaalde hij in 1966 zijn doctoraat in de ingenieurswetenschappen aan het Zwitserse Federale Instituut voor Technologie (ETH), Zürich. Op dat moment zwom Klaus ‘vader, Eugen Schwab, in grotere cirkels dan hij eerder had gezwommen. Na van voor de oorlog een bekende persoonlijkheid in Ravensburg te zijn geweest als algemeen directeur van de Escher-Wyss-fabriek, zou Eugen uiteindelijk worden gekozen tot voorzitter van de Kamer van Koophandel in Ravensburg. In 1966, tijdens de oprichting van het Duitse comité voor de Splügen-spoortunnel, definieerde Eugen Schwab de oprichting van de Duitse commissie als project “dat een betere en snellere verbinding creëert voor grote kringen in ons steeds meer convergerende Europa en zo nieuwe kansen biedt voor culturele, economische en sociale ontwikkeling”.

In 1967 behaalde Klaus Schwab een doctoraat in de economie aan de Universiteit van Fribourg, Zwitserland, evenals een Master of Public Administration-kwalificatie aan de John F. Kennedy School of Government aan Harvard in de Verenigde Staten. Op Harvard kreeg Schwab les van Henry Kissinger, van wie hij later zou zeggen dat hij tot de top 3-4 personen behoorde die zijn denken het meest in de loop van zijn leven hadden beïnvloed.

schwab
Henry Kissinger en zijn voormalige leerling, Klaus Schwab, verwelkomen de voormalige Britse premier Ted Heath op de jaarvergadering van het WEF in 1980. Bron: World Economic Forum

In het eerder genoemde Irish Times- artikel uit 2006 spreekt Klaus over die periode als zeer belangrijk voor de vorming van zijn huidige idealogische denken, zeggende : “Jaren later, toen ik terugkwam uit de VS na mijn studie aan Harvard, waren er twee gebeurtenissen die een beslissende uitlokkende gebeurtenis op mij hadden. Het eerste was een boek van Jean-Jacques Servan-Schreiber, The American Challenge – waarin stond dat Europa zou verliezen van de VS vanwege de inferieure managementmethoden van Europa. De andere gebeurtenis was – en dit is relevant voor Ierland – het Europa van de zes werd het Europa van de negen . ” Deze twee evenementen zouden Klaus Schwab helpen vorm te geven tot een man die de manier waarop mensen hun zaken deden wilde veranderen.

In datzelfde jaar studeerde Klaus ‘jongere broer Urs Reiner Schwab af aan de ETH Zürich als werktuigbouwkundig ingenieur, en Klaus Schwab ging werken voor het oude bedrijf van zijn vader, Escher-Wyss, binnenkort Sulzer Escher-Wyss AG, Zürich, als assistent van de Voorzitter om te helpen bij de reorganisatie van de fuserende bedrijven. Dit leidt ons naar de nucleaire verbindingen van Klaus.

De opkomst van een technocraat

Sulzer, een Zwitsers bedrijf waarvan de oorsprong teruggaat tot 1834, kreeg voor het eerst bekendheid nadat het in 1906 begon met de bouw van compressoren. In 1914 was het familiebedrijf onderdeel geworden van ‘ drie naamloze vennootschappen’ , waarvan er één de officiële houdstermaatschappij. In de jaren dertig van de vorige eeuw zouden de winsten van Sulzer lijden tijdens de Grote Depressie en, zoals veel bedrijven in die tijd, te maken kregen met verstoringen en industriële acties van hun werknemers.

De Tweede Wereldoorlog heeft Zwitserland misschien niet zozeer getroffen als zijn buren, maar de economische bloei die zou volgen, leidde ertoe dat Sulzer meer macht en marktdominantie kreeg. In 1966 , net voor de komst van Klaus Schwab in Escher-Wyss, tekenden de Zwitserse turbinefabrikanten een samenwerkingsovereenkomst met de gebroeders Sulzer in Winterthur. Sulzer en Escher-Wyss zouden in 1966 beginnen te fuseren, toen Sulzer 53% van de aandelen van het bedrijf kocht. Escher-Wyss zou officieel Sulzer Escher-Wyss AG worden in 1969 toen de laatste aandelen werden overgenomen door de gebroeders Sulzer.

Zodra de fusie was begonnen, zou Escher-Wyss worden geherstructureerd en zouden twee van de bestaande bestuursleden de eersten zijn die hun dienstverlening aan Escher-Wyss zouden beëindigen. Dr. H. Schindler en W. Stoffel zouden ontslag nemen uit de Raad van Bestuur die nu geleid wordt door Georg Sulzer en Alfred Schaffner. Dr. Schindler was 28 jaar lid van de Raad van Bestuur van Escher-Wyss en had gedurende een groot deel van zijn dienst met Eugen Schwab gewerkt. Peter Schmidheiny zou later de functie van voorzitter van de raad van bestuur van Escher-Wyss overnemen en de familie Schmidheiny over de leidinggevenden van het bedrijf voortzetten.

Tijdens het herstructureringsproces werd besloten dat Escher-Wyss en Sulzer zich zouden concentreren op afzonderlijke gebieden van machinebouw, waarbij de fabrieken van Escher-Wyss voornamelijk werken aan de bouw van hydraulische krachtcentrales, waaronder turbines, opslagpompen, omkeermachines, afsluiters en pijpleidingen. maar ook stoomturbines, turbocompressoren, verdampingssystemen, centrifuges en machines voor de papier- en pulpindustrie. Sulzer zou zich concentreren op de koelindustrie, de constructie van stoomketels en gasturbines.

Op 1 januari 1968 werd de pas gereorganiseerde Sulzer Escher-Wyss AG publiekelijk uitgerold en was het bedrijf gestroomlijnd, een beweging die noodzakelijk werd geacht vanwege een aantal grote overnames. Dit omvatte een nauwe samenwerking met Brown Boveri, een groep Zwitserse elektrotechnische bedrijven die ook voor de nazi’s hadden gewerkt en de Duitsers een deel van hun U-boot-technologie leverden die tijdens de Tweede Wereldoorlog werd gebruikt. Brown Boveri werd ook omschreven als “defensiegerelateerde elektrische aannemers” en zou de omstandigheden van de wapenwedloop in de Koude Oorlog gunstig vinden voor hun bedrijf.

De fusie en reorganisatie van deze Zwitserse machinebouwreuzen leverde hun samenwerking op unieke manieren op. Tijdens de Olympische Winterspelen van 1968 in Grenoble gebruikten Sulzer en Escher-Wyss 8 koelcompressoren om tonnen kunstijs te maken . In 1969 hebben de twee bedrijven samen geholpen bij de bouw van een nieuw passagiersschip met de naam “Hamburg”, het eerste schip ter wereld dat volledig voorzien is van airconditioning dankzij de Sulzer Escher-Wyss combinatie.

In 1967 barstte Klaus Schwab officieel op het toneel van het Zwitserse bedrijfsleven en nam hij het voortouw in de fusie tussen Sulzer en Escher-Wyss en vormde hij winstgevende allianties met Brown Boveri en anderen. In december 1967 zou Klaus op een evenement in Zürich spreken voor de beste Zwitserse machinebouworganisaties; de werkgeversvereniging van Zwitserse machine- en metaalfabrikanten en de vereniging van Zwitserse machinefabrikanten.

In zijn toespraak zou hij het belang van het opnemen van computers in de moderne Zwitserse machinebouw correct voorspellen, door te stellen dat:

“In 1971 waren producten die tegenwoordig niet eens op de markt zijn waarschijnlijk goed voor een kwart van de omzet. Dit vereist dat bedrijven systematisch mogelijke ontwikkelingen onderzoeken en hiaten in de markt identificeren. Tegenwoordig hebben 18 van de 20 grootste bedrijven in onze machine-industrie planningsafdelingen die met dergelijke taken zijn belast. Natuurlijk moet iedereen gebruik maken van de nieuwste technologische ontwikkelingen, en de computer is daar een van. De vele kleine en middelgrote bedrijven in onze machine-industrie kiezen voor samenwerking of maken gebruik van de diensten van speciale dienstverleners op het gebied van gegevensverwerking. “

Computers en data werden volgens Schwab duidelijk gezien als belangrijk voor de toekomst, en dit werd verder geprojecteerd in de reorganisatie van Sulzer Escher-Wyss tijdens hun fusie. De moderne website van Sulzer weerspiegelt deze opmerkelijke koerswijziging en stelt dat in 1968 : “Materiaaltechnologie-activiteiten worden geïntensiveerd [door Sulzer] en vormen de basis voor medische technologieproducten. De fundamentele verandering van een machinebouwbedrijf naar een technologiebedrijf begint duidelijk te worden. ”

Klaus Schwab hielp Sulzer Escher-Wyss om te vormen tot iets meer dan alleen een machinebouwgigant, hij transformeerde ze in een technologiebedrijf dat met hoge snelheid naar een hightech toekomst reed. Er moet ook worden opgemerkt dat Sulzer Escher-Wyss een andere focus van hun bedrijf veranderde om hen te helpen “de basis te vormen voor medische technologieproducten”, een gebied dat niet eerder werd genoemd als een doelgroep voor Sulzer en / of Escher-Wyss.

Maar technologische vooruitgang was niet de enige upgrade die Klaus Schwab wilde introduceren bij Sulzer Escher-Wyss, hij wilde ook veranderen hoe het bedrijf dacht over hun zakelijke managementstijl. Schwab en zijn naaste medewerkers voerden een geheel nieuwe bedrijfsfilosofie uit die “alle werknemers in staat zou stellen de vereisten van motivatie te aanvaarden en thuis een gevoel van flexibiliteit en wendbaarheid te verzekeren”.

Het is hier aan het eind van de jaren zestig waar we Klaus zien verschijnen als een meer publieke figuur. Op dat moment raakte het bedrijf Sulzer Escher-Wyss ook meer dan ooit geïnteresseerd in interactie met de pers. In januari 1969 organiseerden de Zwitserse giganten een openbare adviessessie onder de titel ” Persdag van de machine-industrie “, die voornamelijk betrekking had op vragen over bedrijfsbeheer. Tijdens het evenement zei Schwab dat bedrijven die autoritaire stijlen van bedrijfsbeheer gebruiken, “het ‘ menselijk kapitaal ‘ niet volledig kunnen activeren “, een argument dat hij eind jaren zestig bij veel verschillende gelegenheden zou gebruiken .

Plutonium en Pretoria

Escher-Wyss waren pioniers in enkele van de belangrijkste technologieën op het gebied van energieopwekking. Zoals het Amerikaanse ministerie van Energie opmerkt in hun paper over Superkritische CO2 Brayton Cycle Development (CBC), een apparaat dat wordt gebruikt in waterkrachtcentrales en kerncentrales, was Escher-Wyss het eerste bekende bedrijf dat de turbomachine voor CBC-systemen ontwikkelde vanaf 1939. . ” Verder met te stellen dat er 24 systemen zijn gebouwd, “waarbij Escher-Wyss de stroomomzettingscycli ontwierp en de turbomachines bouwde voor alles behalve 3”. Tegen 1966, net voor de ingang van Schwab in Escher-Wyss en de start van de Sulzer-fusie, werd de Escher-Wyss-heliumcompressor ontworpen voor de La Fleur Corporation en zette de evolutie van de Brayton Cycle Development voort. Deze technologie was nog steeds van belang voor de wapenindustrie in 1986, met nucleair aangedreven drones die werden uitgerust met een heliumgekoelde Brayton-cycluskernreactor.

Escher-Wyss was al in 1962 betrokken bij de productie en installatie van nucleaire technologie, zoals blijkt uit dit octrooi voor een ‘warmtewisselingsregeling voor een kerncentrale’ en dit octrooi uit 1966 voor een ‘kernreactor gasturbine-installatie’. met noodkoeling ”. Nadat Schwab Sulzer Escher-Wyss had verlaten, zou Sulzer ook helpen bij de ontwikkeling van speciale turbocompressoren voor uraniumverrijking om reactorbrandstoffen te produceren.

Toen Klaus Schwab in 1967 bij Sulzer Escher-Wyss kwam en begon met de reorganisatie van het bedrijf tot een technologiebedrijf, werd de betrokkenheid van Sulzer Escher-Wyss bij de duistere aspecten van de wereldwijde nucleaire wapenwedloop onmiddellijk duidelijker. Voordat Klaus erbij betrokken raakte, concentreerde Escher-Wyss zich vaak op het helpen ontwerpen en bouwen van onderdelen voor civiel gebruik van nucleaire technologie, bijvoorbeeld de opwekking van kernenergie. Maar met de komst van de gretige meneer Schwab kwam ook de deelname van het bedrijf aan de illegale verspreiding van kernwapentechnologie. In 1969 was de integratie van Escher Wyss in Sulzer volledig voltooid en zouden ze worden omgedoopt tot Sulzer AG, waarbij de historische naam Escher-Wyss uit hun naam zou worden geschrapt.

Het werd uiteindelijk onthuld, dankzij een review en rapport uitgevoerd door de Zwitserse autoriteiten en een man genaamd Peter Hug, dat Sulzer Escher-Wyss in de jaren zestig in het geheim begon met het aanschaffen en bouwen van sleutelonderdelen voor kernwapens. Het bedrijf begon, terwijl Schwab in het bestuur zat, ook een cruciale sleutelrol te spelen in de ontwikkeling van het illegale kernwapenprogramma van Zuid-Afrika tijdens de donkerste jaren van het apartheidsregime. Klaus Schwab was een leidende figuur bij de oprichting van een bedrijfscultuur die Pretoria hielp zes kernwapens te bouwen en gedeeltelijk een zevende.

In het rapport schetste Peter Hug hoe Sulzer Escher Wyss AG (na de fusie alleen Sulzer AG genoemd) essentiële componenten had geleverd aan de Zuid-Afrikaanse regering en bewijs vond van de rol van Duitsland bij het ondersteunen van het racistische regime, en onthulde ook dat de Zwitserse regering “Was op de hoogte van illegale deals, maar ‘tolereerde ze in stilte’, terwijl sommigen van hen actief steunden of slechts halfslachtig bekritiseerden”. Hug’s rapport werd uiteindelijk afgerond in een werk getiteld: “Zwitserland en Zuid-Afrika 1948-1994 – Eindrapport van de NFP 42+ in opdracht van de Zwitserse Federale Raad”, dat werd samengesteld en geschreven door Georg Kreis en gepubliceerd in 2007.

In 1967 had Zuid-Afrika een reactor gebouwd als onderdeel van een plan om plutonium te produceren, de SAFARI-2 in Pelindaba. SAFARI-2 maakte deel uit van een project om een ​​reactor te ontwikkelen die wordt gemodereerd door zwaar water, dat wordt aangedreven door natuurlijk uranium en wordt gekoeld met natrium. Deze link naar de ontwikkeling van zwaar water voor de productie van uranium, dezelfde technologie die door de nazi’s ook met de hulp van Escher-Wyss werd gebruikt, zou kunnen verklaren waarom Zuid-Afrikanen aanvankelijk Escher-Wyss erbij betrekken. Maar in 1969 stopte Zuid-Afrika met het project voor een zwaarwaterreactor in Pelindaba omdat het middelen aftapt uit hun uraniumverrijkingsprogramma dat voor het eerst was begonnen in 1967.

kern
Een Zuid-Afrikaanse kernbom in opslag

In 1970 was Escher-Wyss beslist nauw betrokken bij nucleaire technologie, zoals blijkt uit een record dat beschikbaar is in het Landesarchivs Baden-Württemberg . Het record toont details van een openbare aanbestedingsprocedure en bevat informatie over gunningsgesprekken met specifieke bedrijven die betrokken zijn bij de aanschaf van nucleaire technologie en materialen. De genoemde bedrijven zijn onder meer: ​​NUKEM; Uhde; Krantz; Preussag; Escher-Wyss; Siemens; Rheintal; Leybold; Lurgi; en de beruchte Transnuklear .

De Zwitsers en Zuid-Afrikanen hadden een nauwe band tijdens deze periode van de geschiedenis, toen het voor het wrede Zuid-Afrikaanse regime nauwelijks gemakkelijk was om hechte bondgenoten te vinden. Op 4 november 1977 had de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties resolutie 418 aangenomen waarin een verplicht wapenembargo tegen Zuid-Afrika werd opgelegd, een embargo dat pas in 1994 volledig zou worden opgeheven.

Georg Kreis wees op het volgende in zijn gedetailleerde beoordeling van het Hug-rapport:

“Het feit dat de autoriteiten zelfs na mei 1978 een laisse-faire- houding aannamen, komt naar voren in een briefwisseling tussen de Anti-Apartheid Movement en de DFMA in oktober / december 1978. Zoals de studie van Hug duidelijk maakt, komt de Anti- Apartheid Movement of Switzerland wees op Duitse rapporten volgens welke Sulzer Escher-Wyss en een bedrijf genaamd BBC onderdelen hadden geleverd voor de Zuid-Afrikaanse uraniumverrijkingsfabriek, en op herhaalde kredieten aan ESCOM, die ook aanzienlijke bijdragen van Zwitserse banken omvatte. Deze beweringen leidden tot de vraag of de Federale Raad – in het licht van de fundamentele steun van het VN-embargo, de Nationale Bank niet zou moeten aansporen om in de toekomst te stoppen met het goedkeuren van kredieten voor ESCOM. “

Zwitserse banken zouden de Zuid-Afrikaanse race naar kernwapens helpen financieren en in 1986 produceerde Sulzer Escher-Wyss met succes speciale compressoren voor uraniumverrijking.

De oprichting van het World Economic Forum

In 1970 schreef de jonge parvenu, Klaus Schwab, een brief aan de Europese Commissie en vroeg om hulp bij het opzetten van een “niet-commerciële denktank voor Europese bedrijfsleiders”. De Europese Commissie zou het evenement ook sponsoren en de Franse politicus Raymond Barre sturen om op te treden als de “intellectuele mentor” van het forum. Raymond Barre, die op dat moment Europees Commissaris voor Economische en Financiële Zaken was, zou later de Franse premier worden en zou worden beschuldigd van het maken van antisemitische opmerkingen tijdens zijn ambtsperiode.

Dus verliet Schwab in 1970 Escher Wyss om een ​​twee weken durende conferentie voor zakelijk management te organiseren. In 1971 vond de eerste bijeenkomst van het World Economic Forum – toen het European Management Symposium genoemd – plaats in Davos, Zwitserland. Ongeveer 450 deelnemers uit 31 landen namen deel aan Schwabs eerste European Management Symposium, voornamelijk bestaande uit managers van verschillende Europese bedrijven, politici en Amerikaanse academici. Het project werd opgenomen zoals georganiseerd door Klaus Schwab en zijn secretaris Hilde Stoll, die later dat jaar de vrouw van Klaus Schwab zouden worden .

Klaus ‘Europese symposium was geen origineel idee. Als schrijver Ganga Jey Aratnam state vrij coherent in 2018:

“De” Spirit of Davos “van Klaus Schwab was ook de” Spirit of Harvard “. Niet alleen had de business school het idee van een symposium bepleit. De prominente Harvard-econoom John Kenneth Galbraith was een voorvechter van de welvarende samenleving, de planningsbehoeften van het kapitalisme en de toenadering van Oost en West. “

Het was ook waar dat, zoals Aratnam ook opmerkte, dit niet de eerste keer was dat Davos dergelijke evenementen organiseerde. Tussen 1928 en 1931 vonden de Davos University Conferences plaats in Hotel Belvédère, evenementen die mede werden opgericht door Albert Einstein en alleen werden stopgezet door de Grote Depressie en de dreiging van een dreigende oorlog.

De Club van Rome en het WEF

De meest invloedrijke groep die de aanzet gaf tot de oprichting van het symposium van Klaus Schwab was de Club van Rome, een invloedrijke denktank van de wetenschappelijke en financiële elite die het World Economic Forum op veel manieren weerspiegelt, onder meer bij de bevordering van een mondiaal bestuursmodel geleid door een technocratische elite. De club werd in 1968 opgericht door de Italiaanse industrieel Aurelio Peccei en de Schotse chemicus Alexander King tijdens een besloten bijeenkomst in een woning van de familie Rockefeller in Bellagio, Italië.

Een van de eerste prestaties was een boek uit 1972 met de titel ‘The Limits to Growth’ dat zich grotendeels concentreerde op wereldwijde overbevolking, en waarschuwde dat ‘als de consumptiepatronen en de bevolkingsgroei in dezelfde tijd door zouden gaan, de aarde haar grenzen zou bereiken binnen een eeuw.” Tijdens de derde bijeenkomst van het World Economic Forum in 1973 hield Peccei een toespraak waarin hij het boek samenvatte, waarvan de website van het World Economic Forum zich herinnert als de onderscheidende gebeurtenis van deze historische bijeenkomst. Datzelfde jaar zou de Club van Rome een rapport publiceren waarin een “adaptief” model voor mondiaal bestuur wordt beschreven dat de wereld zou opdelen in tien onderling verbonden economische / politieke regio’s.

De Club van Rome was lange tijd controversieel vanwege haar obsessie met het verminderen van de wereldbevolking en veel van haar eerdere beleid, dat door critici werd beschreven als beïnvloed door eugenetica en neo-Malthusiaans. In het beruchte boek van de Club uit 1991, The First Global Revolution, werd echter betoogd dat een dergelijk beleid de steun van de bevolking zou kunnen krijgen als de massa het in verband zou kunnen brengen met een existentiële strijd tegen een gemeenschappelijke vijand.

Daartoe bevat The First Global Revolution een passage getiteld “De gemeenschappelijke vijand van de mensheid is de mens”, waarin het volgende staat:

“Bij het zoeken naar een gemeenschappelijke vijand waartegen we ons kunnen verenigen, kwamen we op het idee dat vervuiling, de dreiging van opwarming van de aarde, watertekorten, hongersnood en dergelijke wel zouden passen. In hun totaliteit en hun interacties vormen deze verschijnselen een gemeenschappelijke dreiging die door iedereen samen moet worden aangepakt. Maar door deze gevaren als de vijand aan te duiden, lopen we in de val, waarvoor we de lezers al hebben gewaarschuwd, namelijk symptomen verwarren met oorzaken. Al deze gevaren worden veroorzaakt door menselijk ingrijpen in natuurlijke processen, en alleen door veranderde attitudes en gedrag kunnen ze worden overwonnen. De echte vijand is dan de mensheid zelf. “

In de jaren daarna hebben de elite die de Club van Rome en het World Economic Forum bevolken vaak betoogd dat methoden voor populatiecontrole essentieel zijn om het milieu te beschermen. Het is dus niet verwonderlijk dat het World Economic Forum op dezelfde manier klimaat- en milieukwesties zou gebruiken als een manier om anderszins impopulair beleid, zoals dat van de Grote Reset, op de markt te brengen, indien nodig.

Het verleden is proloog

Sinds de oprichting van het World Economic Forum is Klaus Schwab een van de machtigste mensen ter wereld geworden en zijn Great Reset heeft het belangrijker dan ooit gemaakt om de man die op de globalistische troon zit onder de loep te nemen.

Gezien zijn prominente rol in de verreikende poging om elk aspect van de bestaande orde te transformeren, was de geschiedenis van Klaus Schwab moeilijk te onderzoeken. Wanneer je begint te graven in de geschiedenis van een man als Schwab, die boven andere schimmige elite verhuizers en shakers zit, ontdek je al snel dat veel informatie is verborgen of verwijderd. Klaus is iemand die verborgen wil blijven in de duistere hoeken van de samenleving en die alleen de gemiddelde persoon een goed gepresenteerde constructie van zijn gekozen persona laat zien.

Is de echte Klaus Schwab een vriendelijke oude oom die goed wil doen voor de mensheid, of is hij echt de zoon van een nazi-collaborateur die slavenarbeid gebruikte en de nazi-inspanningen hielp om de eerste atoombom te bemachtigen? Is Klaus de eerlijke zaakvoerder die we moeten vertrouwen om een ​​eerlijkere samenleving en werkplek voor de gewone man te creëren, of is hij de persoon die Sulzer Escher-Wyss hielp een technologische revolutie in te leiden die leidde tot zijn rol in de illegale creatie van kernwapens voor het racistische apartheidsregime in Zuid-Afrika? Het bewijs dat ik heb bekeken, duidt niet op een vriendelijke man, maar eerder op een lid van een rijke, goed verbonden familie die een geschiedenis heeft in het helpen creëren van massavernietigingswapens voor agressieve, racistische regeringen.

Zoals Klaus Schwab in 2006 zei: “Kennis zal binnenkort overal beschikbaar zijn – ik noem het de ‘googlisering’ van globalisering. Het is niet meer wat je weet, het gaat erom hoe je het gebruikt. Je moet een tempo-setter zijn. ” Klaus Schwab beschouwt zichzelf als een tempo-setter en een toptafelspeler, en het moet gezegd worden dat zijn kwalificaties en ervaring indrukwekkend zijn. Maar als het erop aankomt te oefenen wat je predikt, is Klaus ontdekt. Een van de drie grootste uitdagingen op de prioriteitenlijst van het World Economic Forum is de non-proliferatie van kernwapens, maar noch Klaus Schwab noch zijn vader Eugen leefden tijdens hun zakenleven aan diezelfde principes. Nogal Het tegenovergestelde.

In januari kondigde Klaus Schwab aan dat 2021 het jaar is waarin het World Economic Forum en zijn bondgenoten het vertrouwen met de massa moeten herstellen. Als Schwab echter zijn geschiedenis blijft verbergen en die van zijn vaders connecties met de ‘National Socialist Model Company’ die Escher-Wyss was in de jaren dertig en veertig, dan zullen mensen goede redenen hebben om de onderliggende motivaties van zijn overdreven, ondemocratische Geweldige reset-agenda.

In het geval van de Schwabs wijst het bewijs niet alleen op slechte bedrijfspraktijken of een soort misverstand. Het verhaal van de familie Schwab onthult in plaats daarvan een gewoonte om met genocidale dictators samen te werken voor de basismotieven van winst en macht. De nazi’s en het Zuid-Afrikaanse apartheidsregime zijn twee van de ergste voorbeelden van leiderschap in de moderne politiek, maar de Schwabs konden of wilden dat destijds duidelijk niet zien.

In het geval van Klaus Schwab zelf lijkt het erop dat hij heeft bijgedragen aan het witwassen van relikwieën uit het nazi-tijdperk, dwz de nucleaire ambities en de ambities van de bevolkingcontrole, om de continuïteit van een diepere agenda te verzekeren. Terwijl het bedrijf een leidende functie bekleedde bij Sulzer Escher Wyss, probeerde het bedrijf de nucleaire ambities van het Zuid-Afrikaanse regime, toen de meest nazi-aangrenzende regering ter wereld, te ondersteunen, waarbij Escher Wyss ‘eigen erfenis uit het nazi-tijdperk werd behouden. Vervolgens heeft Schwab via het World Economic Forum geholpen om het door eugenetica beïnvloede beleid van bevolkingscontrole te rehabiliteren tijdens het tijdperk na de Tweede Wereldoorlog, een tijd waarin de onthullingen van nazi-wreedheden de pseudowetenschap snel in grote diskrediet brachten. Is er enige reden om aan te nemen dat Klaus Schwab, zoals hij nu bestaat, is hoe dan ook veranderd? Of is hij nog steeds het publieke gezicht van een decennialange inspanning om het voortbestaan ​​van een zeer oude agenda te verzekeren?

De laatste vraag die gesteld zou moeten worden over de werkelijke beweegredenen achter de acties van de heer Schwab, is misschien wel de belangrijkste voor de toekomst van de mensheid: probeert Klaus Schwab de vierde industriële revolutie te creëren, of probeert hij het Vierde Rijk te creëren?

Comments

comments





Source link

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *